ประวัติวัดดับภัย (Wat Dab Phai)

ความเป็นมา

วัดดับภัย เดิมมีชื่อว่า "วัดอภัย" หรือ "วัดตุงกระด้าง" ตั้งอยู่ในเขตคูเมืองเชียงใหม่ ตามตำนานเล่าว่า ในสมัยก่อนมีพญาท่านหนึ่งชื่อว่า "พญาอภัย" ได้ล้มป่วยลงด้วยโรคที่รักษาไม่หาย จึงได้มาตั้งจิตอธิษฐานต่อหน้าพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ที่วัดแห่งนี้ว่า หากหายจากอาการเจ็บป่วยจะกลับมาบูรณะวัดให้รุ่งเรือง

เมื่อพญาอภัยหายจากโรคภัยเป็นปลิดทิ้ง จึงได้ปฏิบัติตามสัญญาโดยการปฏิสังขรณ์วัดครั้งใหญ่ และได้เปลี่ยนชื่อวัดใหม่เป็น "วัดดับภัย" เพื่อสื่อถึงการ "ดับ" หรือระงับซึ่งโรคภัยไข้เจ็บและสิ่งชั่วร้ายต่างๆ

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สำคัญ

1. หลวงพ่อดับภัย: เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะเชียงแสนยุคแรก (สิงห์ 1) หล่อด้วยทองสัมฤทธิ์ที่มีพุทธลักษณะงดงาม ชาวบ้านเชื่อกันว่ามีความศักดิ์สิทธิ์มากในการปัดเป่าโรคภัยและเคราะห์ร้าย

2. บ่อน้ำทิพย์: ตั้งอยู่บริเวณหน้าพระวิหาร เชื่อกันว่าเป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ใช้ทำน้ำมนต์ ผู้ที่เจ็บป่วยมักจะนำน้ำในบ่อนี้ไปอาบหรือดื่มกินเพื่อความเป็นสิริมงคลตามความเชื่อ